Wycieczka z Rybą – Notting Hill.

6

Witam wszystkich zawziętych włóczykijów oraz entuzjastów długich spacerów. Dzisiejszy wpis stanowi podsumowanie mojego błąkania się po dzielnicy Notting Hill, którą odwiedzałam z uporem maniaka przez cały styczeń. Zakończywszy swój rajd, postanowiłam zebrać najciekawsze miejsca w rejonie i skompilować je w formie niniejszej wycieczki.

Oprócz zagadnień opisywanych przeze mnie w poprzednich postach, trasa obejmuje również inne godne uwagi zakątki, o których żal byłoby nie wspomnieć przed wyruszeniem do kolejnego kwartału. Miejsca, którym poświęciłam na blogu więcej uwagi, opatrzone są w legendzie symbolem +. Link prowadzi do tekstu, w którym znajdują się dodatkowe informacje na dany temat. 

Wycieczka ma długość prawie 15 kilometrów, dlatego można ją podzielić na dwa, krótsze etapy. Z tego względu trasa zaznaczona jest na mapie dwoma kolorami. Część pierwsza – różowa zaczyna się przy stacji metra Shepherd’s Bush, część druga – niebieska kontynuowana jest od przystanku Notting Hill Gate. Opcja dla wytrwałych zakłada realizację całości za jednym zamachem. Spacerowym krokiem, ale bez zatrzymywania się na pintę w każdym mijanym pubie, eskapada powinna zająć nie więcej niż 4 godziny. 

Życzę udanej zabawy i zdecydowanie lepszej pogody, niż moja styczniowa zawierucha. (Walka z parasolem wyginającym się w antenę nadawczą, przy jednoczesnym trzymaniu aparatu w ręce i mapy w zębach. Łzy zacięcia w oczach, siekący deszcz ze śniegiem i pełne politowania spojrzenia przechodniów. Bezcenne.)

1. Royal Crescent 

Wycieczka rozpoczyna się na jednej z głównych ulic należących do majątku Norland Estate. Głównym inwestorem w tym rejonie był człowiek nazwiskiem Richardson. Jego działki, pomimo bliskiej odległości slumsów Potteries and Piggeries leżących tuż na północ, zostały zabudowane domami przeznaczonymi dla zamożnej klasy średniej. Tereny Norland Estate oddzielono od biedoty Notting Dale za pomocą ciasnego rzędu domów przy St James’s Gardens. Co więcej, deweloperzy pracujący dla Richardsona mieli kategoryczny zakaz tworzenia jakichkolwiek dróg prowadzących na północ bez jego pisemnej zgody. Domy przy Royal Crescent zostały ukończone do końca lat 40-tych XIX wieku i wkrótce zakupione przez prawników, maklerów giełdowych i księgowych pracujących w the City

royal crescent 2
Domy przy Royal Crescent.

2. St Ann’s Villas

Kolejna ulica należąca do majątku Norland Estate wyróżnia się nietypowymi dla zabudowy Notting Hill domami. 24 wille wybudowane w charakterystycznym stylu gotyckim z wyraźnymi wpływami epoki Tudorów i Jakobinów, do dzisiaj zachwycają detalami białych stiuków. Co ciekawe, architekt, który zaprojektował te wyjątkowe rezydencje, do dzisiaj pozostaje nieznany.

87
St Ann’s Villas

3. Kościół St James’s & St. James’s Gardens 

Kościół St James’s zlokalizowany w samym centrum Norland Estate został ukończony w 1845 roku. Wybudowany według projektu Lewisa Vulliamy, w gotyckim stylu XII-wiecznej Anglii. Ulica St. James’s Gardens ze swą ciągłą zabudową do dzisiaj stanowi społeczną i fizyczną barierę pomiędzy majętnymi domami dawnej Norland Estate na południua lokatorami mieszkań socjalnych wybudowanych na gruzach slumsów Notting Dale.

88
Kościół St James’s

4. Addison Avenue 

Główna arteria Norland Estate, zabudowana w latach 40-tych XIX wieku. Pomimo dużej odległości rezydencji od centrum Londynu, mieszkania przy tej ulicy zyskały uznanie bogatej klasy średniej. W 1851 roku mieszali tu m. in. trzej oficerowie armii, chirurg, producent broni palnej, kuśnierz, sprzedawca koni oraz właściciel omnibusów. Służba przy Addison Avenue stanowiła ponad jedną trzecią całkowitej liczby lokatorów.

3
Addison Avenue
2
Addison Avenue
5
Addison Avenue

5. Norland Square

Jeden z najbardziej prestiżowych adresów w dzielnicy Notting Hill. Domy przy placu zaprojektowano w stylu włoskim – niezwykle popularnym w zabudowie nadmorskich kurortów w latach 30-tych i 40-tych XIX wieku. Spis ludności z 1851 roku wymienia wśród mieszkańców rosyjskiego dyplomatę, kapitana marynarki wojennej, amerykańskiego pisarza mieszkającego z siedmioma służącymi, a także dwóch doktorów, pięciu prawników i handlarza wełną. Ogród znajdujący się w części centralnej placu przeznaczony jest do wyłącznego użytku lokatorów.

9
Norland Square

6. Pottery Lane 

Znana niegdyś jako Alejka Nożowników, stanowiła wejście do wiktoriańskich slumsów określanych mianem Potteries and Piggeries. Rejony te, zamieszkane głównie przez pracowników pobliskich cegielni oraz hodowców świń, przeszły do historii jako najbardziej smrodliwa dzielnica nędzy w Londynie. (+)

40
Pottery Lane

7. Wilsham Street 

Dawna St. Catherine’s Road. Jedyna ulica pozostała po zdeprawowanych slumsach Notting Dale znanych w XIX wieku jako Avernus (łac. zejście do piekieł). Okolica ta była zamieszkana głównie przez bezrobotnych, złodziei i kobiety lekkich obyczajów, a zasłynęła z niewyobrażalnie wysokiej śmiertelności wśród niemowląt oraz nieludzkich warunków panujących w tutejszych noclegowniach. Większość slumsów została zrównana z ziemią i zastąpiona blokami mieszkań socjalnych, które dzisiaj tworzą specyficzną atmosferę zachodniego Notting Hill. Niskie domy szeregowe przy Wilsham Street wyróżniają się na tle pozostałych budynków ery brutalizmu i przypominają o mrocznej historii tych okolic. (+)

1
Wilsham Street

8. Sirdar Road & Henry Dickens Court 

Miejsce okupowane dzisiaj przez wysokie wieżowce Henry Dickens Court oraz rzędy prostych kamienic Sirdar Road, stanowiły niegdyś wejście do samego centrum Avernusu. To właśnie tutaj znajdowały się dwie, owiane złą sławą, ulice – Bangor Street i Crescent Street. Zabudowane ciasnymi czynszówkami z pokojami wynajmowanymi na godziny, dawały schronienie całym zastępom prostytutek, żebraków i przestępców. (+)

11
Henry Dickens Court
10
Henry Dickens Court

9. Bramley Road 

Miejsce walk ulicznych na podłożu rasowym w 1958 roku, skierowanych przeciwko lokalnej społeczności karaibskiej. Pięciodniowe zamieszki znane dzisiaj pod nazwą Notting Hill Riots były spowodowane masową imigracją siły roboczej z rejonów West Indies w okolice Bramley Road, a także nacjonalistycznymi nastrojami białych obywateli Wielkej Brytanii w latach 50-tych. W napaści na tutejszych mieszkańców udział wzięli m.in. przedstawiciele subkultury młodzieżowej Teddy Boys, a także członkowie rasistowskiej partii White Defence League. O burzliwej historii tych okolic przypomina nam dzisiaj słynny Notting Hill Carnival – organizowany od 1966 roku festiwal poświęcony kulturze karaibskiej. (+)

16
XIX-wieczna zabudowa przy Bramley Road.

10. Grenfell Tower Memorial

Grenfell Tower to wieżowiec w stylu brutalistycznym, wybudowany w 1974 roku w ramach projektu rewitalizacji okolic Notting Dale. Spalony doszczętnie w głośnym pożarze z lipca 2017 roku, w którym 71 osób straciło życie. Rozprawa sądowa wytoczona lokalnym władzom, które zatwierdziły projekt renowacji budynku w 2016 roku, ciągnęła się ponad dwa lata. W wyniku drastycznego cięcia kosztów nowa elewacja wieżowca została pokryta łatwopalną okładziną zewnętrzną. Burmistrz Londynu postanowił o rozbiórce pozostałości budynku, który ostatecznie znikł z mapy stolicy pod koniec 2018 roku. Obecnie znajduje się tutaj miejsce pamięci poświęcone ofiarom.

81
Grenfell Tower przed rozbiórką.
83
Grenfell Tower przed rozbiórką.

11. Avondale Park 

Park założono w 1892 roku w ramach rewitalizacji kwartału Notting Dale. Do lat 60-tych XIX wieku tereny te zajmowało ogromne wyrobisko pozostałe po wykopie gliny. Mieszkańcy pobliskich slumsów nazywali dół „Oceanem” i używali go jako wysypiska śmieci. Cuchnące błoto zalegające w wykopie pochodziło również z okolicznych chlewni i wychodków, stanowiąc jedną z głównych przyczyn wysokiej umieralności wśród lokalnych mieszkańców.  (+)

57
Avondale Park

12. The Tile Kiln 

XIX-wieczny piec do wypalania cegły stojący przy Walmer Road jest jednym z niewielu zabytków tego typu w Londynie. Wykorzystywany przez wiktoriańskie cegielnie Notting Hill, cudem uniknął rozbiórki w późniejszych latach, a ostatecznie został przekształcony w nowoczesny dom mieszkalny. (+)

51
XIX-wieczny piec do wypalania cegły, Walmer Road.

13. Hippodrome Place & Hippodrome Mews 

Jedyne miejsca na współczesnej mapie Londynu, które przypominają o istnieniu XIX-wiecznych torów wyścigowych The Hippodrome oplatających niegdyś wzgórze Notting Hill. (+)

25
Zaułek Hippodrome Mews.

14. Bartle Road 

W latach 1938-1953, pod nieistniejącym dzisiaj numerem 10, mieszkał osławiony seryjny morderca John Christie. Nazwa ulicy została zmieniona z dawnej Rillington Place niedługo po aresztowaniu przestępcy. Christie zabił w swoim domu 7 kobiet, w tym własną żonę oraz prawdopodobnie dziecko sąsiadów mieszkających na piętrze. Jego zbrodnie zostały odkryte już po tym, jak ojciec dziewczynki – Timothy John Evans, został za nie niesłusznie powieszony. Skazanie niewinnego Evansa stało się kluczowym argumentem za zniesieniem kary śmierci w Wielkiej Brytanii w 1969 roku. Christie zakopywał zwłoki swoich ofiar w przydomowym ogródku lub ukrywał na terenie swojego mieszkania, dlatego też po jego aresztowaniu cały teren zrównano z ziemią i utworzono na nim mały ogród poświęcony pamięci zamordowanych. (+)

30
Ogród w miejscu dawnego 10 Rillington Place.

15. Kościół St John’s

Kościół St John’s stojący na szczycie wzgórza Notting Hill wzniesiono w 1845 roku na miejscu dawnych torów wyścigowych The Hippodrome. Obiekt sportowy wybudowany przez Johna Whyte’a zamknięto w 1841 roku zaledwie po kilku latach od jego uroczystej inauguracji. O losie całego przedsięwzięcia przesądziła gliniasta gleba, która doprowadziła do kilku kontuzji koni wyścigowych. Po zamknięciu feralnej inwestycji działki zostały odsprzedane i zapełnione eleganckimi rezydencjami. O historii tego miejsca świadczy przebieg współczesnych ulic Blenheim Crescent, Elgin Crescent, Stanley Crescent, Cornwall Crescent oraz Lansdowne Crescent, które w dużej mierze pokrywają się z trasą dawnych torów hipodromu. (+)

31
Kościół St John’s
32
Kościół St John’s

16. Millionaires’ Row

“Zakątek Milionerów” to dawna, potoczna nazwa ulicy Kensington Park Gardens. Zabudowana w XIX wieku luksusowymi willami przez Charlesa Blake’a – dewelopera i przedsiębiorcę o ogromnym majątku. Jako złote dziecko wychowane w brytyjskiej kolonii East Indies, Blake inwestował swój kapitał w wielu intratnych przedsięwzięciach. Ostatecznie porzucił zarówno plantację indygo, jak i produkcję cukru na rzecz londyńskich nieruchomości. Stawiając na budowę ekskluzywnych rezydencji, zręczny przedsiębiorca szybko stał się strategicznym inwestorem w majątku Ladbroke Estate. (+)

37
Rezydencja przy Kensington Park Gardens.
39
Rezydencja przy Kensington Park Gardens.

17. Ladbroke Square 

Działki należące do majątku Ladbroke Estate zagospodarowano z myślą o nabywcach z wyższych klas społecznych. Jednym z genialnych pomysłów mających przyciągnąć bogatych kupców było stworzenie wspaniałych, prywatnych ogrodów dostępnych tylko dla mieszkańców danej ulicy. 13 prywatnych skwerów Notting Hill do dzisiaj przydaje okolicy wyjątkowej atmosfery. Najbardziej okazałym zieleńcem tego typu, jest ten zajmujący centrum placu Ladbroke Square. Jest to obecnie największy prywatny ogród w Londynie. (+)

ladbroke square gardens
Prywatne ogrody przy Ladbroke Square. (The London Magazine)

18. Skrzyżowanie Ladbroke Road & Kensington Park Road 

Miejsce, w którym niegdyś znajdowało się główne wejście na tory wyścigowe The Hippodrome.

24
Skrzyżowanie Kensington Park Road z Pembridge Road. Lokalizacja dawnego wejścia na tory wyścigowe hipodromu.

19. Notting Hill Gate

W miejscu przecięcia dzisiejszych ulic Holland Park Avenue i Pembridge Road, w latach 1769-1864 znajdowała się rogatka, która regulowała ruch na drodze prowadzącej z Uxbridge do the City of London. Dawne, wąskie skrzyżowanie zostało drastycznie przebudowane i rozszerzone w latach 50-tych XX wieku. Współczesna nazwa zachowała jednak słowo gate (ang. brama), przypominając o zapomnianym szlabanie i niegdysiejszych opłatach za przejazd tą trasą.

notting hill toll gate
Dawna rogatka przy Notting Hill Gate na obrazie H. Oakes Jones’a z XIX wieku. (RBKC Libraries)

20. Pembridge Square

Domy wokół placu stanowią świetny przykład eleganckiej zabudowy mieszkalnej z XIX wieku. Tutejsze wille były szczególnie popularne wśród kupców kolonialnych Imperium Brytyjskiego. Warto zwrócić uwagę na rzeźby ananasów umieszczonych przy bramach. Przez wieki uważany za niezwykle ekskluzywny rarytas, owoc ten osiągał absurdalne ceny na ówczesnych rynkach. Z czasem stał się przez to synonimem bogactwa i przepychu. Ludzie z zasobnym portfelem chętnie podkreślali swój status społeczny, umieszczając jego rzeźbę w widocznym miejscu. (+)

4
Brama domu przy Pembridge Gardens.
26
Zabudowa przy Pembridge Square.

21. Chepstow Villas

Kolejna ulica doskonale oddająca XIX-wieczną atmosferę okolicy zamieszkanej przez wyższe klasy społeczne. Przestronne, wolnostojące domy wykończone ozdobnymi stiukami i podwójnymi frontowymi drzwiami wybudowano w latach 1840-1850.

15
Chepstow Villas

22. Portobello Road 

Nazwa ulicy pochodzi od miasta Puerto Bello leżącego w Zatoce Meksykańskiej. W 1739 roku siły Imperium Brytyjskiego dowodzone przez admirała Vernona pokonały Hiszpan w tym właśnie porcie. Właściciel farmy, położonej w centrum współczesnego Notting Hill, postanowił uczcić to walne zwycięstwo nadając wiejskiej dróżce, prowadzącej do jego włości, miano Portobello Road.  W 1830 roku wspomniana farma nadal stała wśród szczerych, wiejskich pól, pełnych krów i owiec. Dopiero w latach 40-tych XIX wieku można mówić o stopniowej urbanizacji tych okolic. Z kolei początki słynnego targu na Portobello Road mają swe źródło w grupach przejezdnych cyganów, którzy koczowali w okolicy i handlowali z miejscową ludnością ziołami i końmi. Z czasem targ poszerzył swą ofertę również o warzywa i owoce. Dzisiaj na południowym końcu ulicy znajdują się liczne sklepy z antykami i przedmiotami kolekcjonerskimi. Północna część zdominowana jest przez stragany handlujące książkami, ubraniami oraz płytami winylowymi z drugiej ręki.

16
Portobello Road

23. Dom nr. 22 przy Portobello Road

Szeregowy dom z epoki wiktoriańskiej, w którym w 1927 roku mieszkał sławny pisarz George Orwell.

27
Dom George Orwell’a przy Portobello Road.

24. Electric Cinema 

Najstarsze kino na terenie Wielkiej Brytanii, otwarte w 1911 roku pod nazwą Imperial Playhouse. W czasie I wojny światowej prosperowało pomimo zaciemnienia oraz incydentu, w którym mieszkańcy Notting Hill napadli na budynek i obrzucili go kamieniami. Przyczyną były plotki głoszące, że kierownik kina pochodzący z Niemiec używał oświetlenia budynku do nakierowywania niemieckich Zeppelinów na Londyn. Z kolei z czasów II wojny światowej pochodzi historia zatrudnienia w Electric Cinema Johna Reginalda Christie. Seryjny morderca z pobliskiej ulicy Rillington Place miał pracować tutaj w charakterze operatora kinowego pod koniec lat 40-tych. Niestety listy płac z tego okresu zaginęły, więc miejska legenda nie jest poparta żadnym konkretnym materiałem dowodowym.

24
Budynek Electric Cinema przy Portobello Road.

25. Colville Gardens & Powis Square 

Ulice należące niegdyś do imperium slumsów Petera Rachmana, operującego w rejonach Notting Hill w latach 50-tych XX wieku. Wykorzystując powojenne nastroje nacjonalistyczne w kraju oraz natężoną imigrację z rejonów Karaibów, Rachman stworzył firmę wynajmującą pokoje ludziom z marginesu społecznego. Jego klientami byli przede wszystkim „kolorowi”, bezrobotni i prostytutki. Praktyki stosowane przy wymuszaniu czynszów i zastraszaniu lokatorów jego kamienic były tak rażące, że utworzono dla nich odrębny termin – „rachmanizm”. (+)

9
Powis Square
24
Colville Road
19
Powis Terrace

26. The Tabernacle 

Budynek znajdujący się na liście obiektów zabytkowych II kategorii, powstał w latach 80-tych XIX wieku jako miejsce kultu Ewangelików. W 1975 roku został przemianowany na lokalny dom kultury, który w latach 80-tych gościł próby The Rolling Stones i Pink Floyd, a także koncerty The Clash.

22
The Tabernacle

27. St Stephens Gardens

Ulica należąca niegdyś w całości do slumsów Petera Rachmana. Jego kamienice były dzielone na maksymalną ilość malutkich pokojów, które następnie wynajmowano za horrendalne czynsze ludziom nieakceptowalnym społecznie. Tutejsze kwatery zamieszkane były przede wszystkim przez prostytutki z Europy Wschodniej, włamywaczy, morderców i stręczycieli. Kolejni lokatorzy napływali coraz to nową, większą falą doprowadzając w końcu eksploatację mieszkań do granic absurdu. Pojedyncze pokoje mikroskopijnej wielkości zaczęto dzielić na sekcje poprzedzielane ściankami z kartonu, gdzie ludzie spali na zmiany. (+)

33
St Stephen’s Gardens
34
St Stephen’s Gardens

28. Kensington Gardens Square 

Ulica z oryginalną wiktoriańską zabudową z lat 60-tych XIX wieku i prywatnym ogrodem w centrum, przeznaczonym dla mieszkańców tutejszych rezydencji. Niezwykle prestiżowy adres w dzielnicy Notting Hill. Mieszkania z dwoma sypialniami osiągają tutaj ceny £1.5 mln.

86-92 Kensington Gardens Square by Joas Souza Photographer
Kensington Gardens Square wewnątrz prywatnego ogrodu w centrum placu. (Kensington Exclusive Properties Dubai)

29. St Sophia’s Cathedral

Grecki kościół prawosławny konsekrowany w 1882 roku. Wybudowany dla prężnie rozwijającej się mniejszości greckiej mieszkającej w rejonach Notting Hill i Paddington od XIX wieku. Kościół warty jest odwiedzenia szczególnie ze względu na bogate wnętrza, zdobione barwnym, polichromowanym marmurem.

19
Katedra St Sophia, Moscow Road.

30. Moscow Road, St Petersburg Place & Coburg Place

Ulice leżące na zachodnim krańcu Notting Hill w pobliżu dzielnicy Bayswater powstały około 1815 roku. Ich nazwy miały na celu upamiętnić wizytę przedstawicieli koalicji antyfrancuskiej w Londynie rok wcześniej. Przyjazd dygnitarzy z Rosji, Austrii, Prus i Szwecji obwieścił zawarcie pokoju, które nastąpiło po porażce Francji i abdykacji Napoleona Bonaparte w kwietniu 1814 r.

31. St Matthew’s Church 

Anglikański kościół neogotycki ukończony w 1882 roku.

17
Kościół St Matthew’s.

32. New West End Synagogue 

Jeden z najważniejszych budynków społeczności żydowskiej zamieszkującej dzisiejszy Londyn. Budowa synagogi zakończyła się w 1879 roku. 

12
New West End Synagogue
10
New West End Synagogue

33. Orme Square & Orme Court 

Nazwane na cześć drukarza z Bond Street nazwiskiem Orme, który zainwestował swój kapitał w budowę tutejszych nieruchomości. Zabudowa mieszkaniowa przy Orme Court pochodzi z połowy XIX wieku i zachwyca wiktoriańskimi detalami fasad z czerwonej cegły. Domy nr. 1-2 przy Orme Square zostały z kolei zamieszkane po raz pierwszy około 1826 roku i znajdują się dzisiaj na liście obiektów chronionych.

1
Zabudowa Orme Court.
3
Zabudowa Orme Square.

Ryba

Dodaj komentarz