Wycieczka z Rybą – Mayfair.

Dzisiejszy post jest subiektywną kompilacją najciekawszych miejsc w kwartale Mayfair, które odkryłam w czasie zwiedzania dzielnicy i poznawania jej bogatej historii.

Poniższa wycieczka ma długość prawie 8 kilometrów, a jej realizacja spacerowym tempem zajmuje około 2 godzin. Trasa prowadzi zarówno przez słynne arterie, jak i mniej znane zaułki Mayfair, które przypominają o niegdysiejszym podziale tutejszych mieszkańców na arystokrację i służbę.

Lokalizacje i zagadnienia, którym poświęciłam na blogu więcej uwagi, opatrzone są w legendzie symbolem +. Link prowadzi do tekstu, w którym znajdują się dodatkowe informacje na dany temat.  

Życzę udanej zabawy i ładnej pogody!

1. Piccadilly Circus

Nazwa Piccadilly została po raz pierwszy wspomniana w annałach historii w 1626 roku w odniesieniu do Roberta Bakera, krawca mieszkającego w okolicy i znanego ze sprzedaży „piccadilies” – sztywnych dopinanych kołnierzyków do męskich koszul. Rondo Piccadilly Circus zostało wybudowane w 1819 roku na skrzyżowaniu ulicy Piccadilly z nowo powstałą Regent’s Street. Rozwidlenie dróg straciło swój owalny kształt w 1886 roku po zakończeniu budowy Shaftesbury Avenue. Podczas II wojny światowej nocne kluby zlokalizowane w pobliżu były szczególnie popularne wśród służb mundurowych, a zwłaszcza amerykańskich żołnierzy stacjonujących w Londynie. W związku z tym w okolicach Piccadilly Circus pracowała tak ogromna ilość prostytutek, że z czasem dziewczyny zaczęto określać mianem „komandosów z Piccadilly”. Słynny ze swoich ogromnych billboardów skwer został po raz pierwszy oświetlony przez reklamę wody Perrier w 1908 roku. Wraz z upływem lat afisze podświetlane żarówkami zostały zastąpione neonami, a następnie oświetleniem typu LED. W 2017 roku największy billboard pokrywający niemal całą fasadę narożnego budynku został wyłączony na czas renowacji. Oprócz zaciemnienia stolicy podczas nalotów na Londyn w latach 40-tych, był to najdłuższy okres czasu, kiedy reklamy przestały oświetlać skrzyżowanie. Oprócz tego banery wyłączono na krótko zaledwie kilka razy, po śmierci Winstona Churchilla w 1965 roku i Księżnej Diany w 1997 roku. W południowo-wschodniej części placu znajduje się fontanna ze statuą greckiego boga nieodwzajemnionej miłości Anterosa, błędnie branego przez Londyńczyków za jego brata Erosa. Fontanna powstała w latach 1892-93 w celu upamiętnienia pracy charytatywnej wiktoriańskiego reformatora społecznego – lorda Shaftesbury. Jest obecnie jednym z najpopularniejszych punktów spotkań zakochanych par na mapie Londynu. Okolice Piccadilly Circus do dzisiaj pozostają również atrakcyjnym miejscem pracy stołecznych prostytutek.

Statua greckiego boga nieodwzajemnionej miłości Anterosa przy Piccadilly Circus.

2. The Albany

Rezydencja wybudowana w latach 70-tych XVIII wieku dla wicehrabii Melbourne, w późniejszych latach zamieszkana była przez księcia Yorku – syna Grzegorza III. W 1802 roku dom został przebudowany i podzielony na 69 apartamentów dla kawalerów z wyższych sfer. Wynajem kwater był dostępny wyłącznie dla majętnych mężczyzn, którzy posiadali nienaganne referencje oraz listy polecające od członków londyńskiej socjety. Z czasem The Albany stał się jednym z najmodniejszych adresów w stolicy. Lista sławnych kawalerów, którzy wynajmowali tutaj pokoje wymienia m. in. pisarzy Lorda Byrona i Aldous’a Huxley’a. Zupełnie niedawno do wynajmu tutejszych pokoi zostały dopuszczone kobiety, które otrzymały osobne skrzydło. Koneksje wśród elity kraju nadal stanowią jeden z głównych warunków niezbędnych do zabezpieczenia wynajmu mieszkania. 

Główne wejście do The Albany, Albany Court Yard.

3. Burlington House

Burlington House jest jedyną rezydencją dawnej arystokracji, która wytrzymała upływ czasu i zachowała się w okolicy do dnia dzisiejszego. Oryginalna fasada willi znajduje się obecnie za potężnym ogrodzeniem dodanym w czasach wiktoriańskich. Po zakończeniu prac budowlanych w 1718 roku, Burlington House był ostatnim domem leżącym na zachód od Piccadilly. Jego właściciel, lord Burlington zwykł mówić, że mur jego ogrodu wyznacza absolutny kres Londynu i nikt poważny nie wybuduje nic leżącego poza nim. Jeszcze za jego życia Londyn ze swą nienasyconą potrzebą ekspansji udowodnił mu, jak bardzo się mylił. Kiedy earl zmarł bezdzietnie w 1753 roku, majątek został sprzedany lordowi Cavendish. Najbardziej znaną zmianą dokonaną przez nowego właściciela była budowa Burlington Arcade znajdująca się po lewej stronie budynku. W 1854 roku podupadająca nieco rezydencja została ostatecznie wykupiona przez rząd Wielkiej Brytanii i przekształcona w budynek użyteczności publicznej. Obecnie jest siedzibą Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych (ang. Royal Academy of Arts), a także kilku innych stowarzyszeń naukowych i prywatnego klubu The Royal Society. (+)

Wiktoriański fronton Burlington House przy Piccadilly.

4. Burlington Arcade

W 1819 roku po lewej stronie Burlington House powstały dwa zadaszone rzędy eleganckich butików. Lord Cavendish wybudował kryty bazar przystający do murów ogrodu, aby przechodzące pod domem pospólstwo przestało wrzucać śmieci na teren jego posiadłości. Tutejsze sklepy jubilerskie i modniarskie do dzisiaj zaliczają się do jednych z najdroższych w Londynie. 

Wejście do Burlington Arcade od strony północnej Burlington Gardens.

5. Royal Arcade

Wybudowana w 1879 roku w miejscu dawnego hotelu Clarendon, wyburzonego 9 lat wcześniej. Obecnie najstarsza arkada sklepowa w Londynie. Przetrwała w praktycznie niezmienionym stanie przez 138 lat i jest dzisiaj rzadkim okazem wiktoriańskiej architektury handlowej. Początkowo nazywana The Arcade, otrzymała przydomek Royal (ang. królewska) po tym, jak wytwórca koszul H. W. Brettell został odznaczony gwarancją jakości przez królową Wiktorię na początku lat 80-tych XIX wieku. Arkada do dzisiaj utrzymuje dawny poziom luksusu i ekskluzywności. Tutejsze sklepy należą do czołówki znanych marek międzynarodowych, jak i do niezależnych przedsiębiorstw rękodzielniczych. Na jej terenie znajduje się m. in. Charbonnel Et Walker, nadworny wytwórca czekolady dla Elżbiety II, który posiada królewską gwarancję jakości.

Wejście do Royal Arcade od strony Albemarle Street.

6. Albemarle Club

Owiany złą sławą klub dla gentlemanów, stojący niegdyś w miejscu obecnego numeru 13 Albemarle Street, był popularnym miejscem spotkań bohemy artystycznej w XIX wieku. To tutaj w 1895 roku rozpoczął się powolny upadek pisarza Oscara Wilde’a. Markiz Queensbury, ojciec lorda Alfreda Douglasa – kochanka Wilde’a, zostawił w klubie swoją wizytówkę z dopiskiem „dla Oscara Wilde, domniemanego sodomity”. Incydent rozniósł się szerokim echem w kręgach towarzyskich i doprowadził do usunięcia Wilde’a z londyńskich salonów. Pisarz pozwał markiza do sądu o zniesławienie, ale sprawę przegrał. Niedługo później został osądzony i uznany winnym szerzenia rozpusty i rażącej nieprzyzwoitości. Po ogłoszeniu wyroku Wilde został na stałe usunięty z życia publicznego. Zmarł w zapomnieniu w 1900 roku.

Albemarle Club stał niegdyś po lewej stronie wejścia do Royal Arcade.

7. Brown’s Hotel

Najstarszy hotel w Londynie, otwarty po raz pierwszy w 1837 roku. Wynalazca telefonu, Alexander Graham Bell, wykonał pierwsze połączenie telefoniczne w Europie ze swojego pokoju w Brown’s Hotel w 1876 roku. Amerykański prezydent Theodore „Teddy” Roosevelt mieszkał tutaj w 1886 roku. Jego upodobanie do tego miejsca sprawiło, że to stąd postanowił wybrać się na swój ślub w kościele St George’s niedaleko Hanover Square, który znajduje się nieco dalej na trasie ninejszej wycieczki. Wśród stałych gości hotelu znajdowali się również Oscar Wilde, Bram Stoker, Arthur Conan Doyle i Agatha Christie.

Fasada Brown’s Hotel przy Albemarle Street.

8. The Royal Institution

Jedna z najbardziej szanowanych instytucji naukowych na świecie założona w 1799 roku, która przez lata swojej działalności zatrudniała wielu wybitnych uczonych. Badania prowadzili tutaj m. in. Sir Humphrey Davy – odkrywca pierwiastków sodu i potasu oraz wynalazca lampy górniczej, Sir Lawrence Bragg – zdobywca nagrody Nobla za pracę nad dyfrakcją fal rentgenowskich oraz Michael Faraday – wybitny naukowiec w dziedzinie elektryczności. W instytucie odkryto w sumie 10 pierwiastków chemicznych, a 14 tutejszych badaczy otrzymało nagrodę Nobla. Tutejsze publiczne odczyty były tak popularne, że ulicę przed budynkiem ogłoszono pierwszą ulicą jednokierunkową w Londynie, w nadziei na usprawnienie ruchu drogowego.

The Royal Institution of Great Britain przy Albemarle Street.

9. Bond Street

Od XVIII wieku główna ulica handlowa zachodniego Londynu. Obecnie mekka haute couture, wysokiej jakości biżuterii i rzadkich antyków. Arteria została wybudowana na polach otaczających dawną rezydencję Clarendon House przez Sir Thomas’a Bond’a. Ukończona w latach 20-tych XVIII wieku, szybko stała się popularnym miejscem spotkań elity zamieszkującej okoliczne rezydencje Mayfair. Prestiżowe domy mody i drogie pracownie rękodzielnicze zapełniły ulicę po obu stronach w zaledwie kilka lat. Po II wojnie światowej lokalizacja utraciła nieco znaczenia w życiu towarzyskim arystokracji, ale pozostała centrum luksusowego handlu. To tutaj znajdują się słynne domy aukcyjne Sotheby’s oraz Bonham’s. Nieruchomości przy Bond Street są obecnie jednymi z najdroższych do nabycia w całej Europie.

Eleganckie sklepy przy Bond Street.

10. Perfumeria Atkinsons

Budynek wniesiony w 1926 roku w stylu neogotyckim przez architekta Vincenta Harrisa. Zaprojektowany dla perfumerii Atkinsons of London, obecnie mieści butik z damską odzieżą.

Budynek dawnej perfumerii Atkinsons przy Bond Street.

11. Savile Row

Ulica została wytyczona pomiędzy 1731, a 1735 rokiem w ramach zabudowy majątku lorda Burlington. Początkowo tutejsze domy zamieszkiwali głównie oficerowie brytyjskiej armii ze swoimi rodzinami. Z czasem jednak Savile Row zaczęła przyciągać ekskluzywnych krawców mających nadzieję na rozwój swoich firm ze względu na zamożnych i wpływowych mieszkańców Mayfair. Pierwsza pracownia powstała na ulicy w 1806 roku. Niestety z oryginalnych zakładów z tych czasów nie przetrwał do dzisiaj żaden, oprócz firmy Henry Poole & Co, która pod patronatem Edwarda VII uczyniła Savile Row tak niezwykle popularną. Reszta pracowni z czasem przeszła w inne ręce, lub połączyła się z innymi tworząc większe konsorcja. Obecnie męska garderoba wykonana w lokalnych zakładach osiąga zawrotne ceny ze względu na czas i pracochłonność wykończenia projektów. Dla przykładu dwuczęściowy garnitur wykonany przez firmę Kilgour & French to wydatek minimum £5000. Ceny podnoszą również sławne nazwiska tutejszych klientów, wśród których wymienia się Lorda Nelsona, Napoleona III i Winstona Churchilla. Dzisiejsza Savile Row jest o wiele bardziej nowoczesna i tylko nieliczne z jej wiktoriańskich domów przetrwały w nieustannie zmieniającym się Londynie. (+)

Pracownie krawieckie przy Savile Row.

12. Gieves & Hawkes

Firma krawiecka Hawkes rozpoczęła swoją działalność w 1771 roku od sprzedaży męskich nakryć głowy oraz hełmów wykonywanych na potrzeby brytyjskiej armii. Pod koniec XIX wieku zakład dokonał fuzji z pracownią krawiecką Gieves istniejącą na rynku od 1785 roku. Fuzja spowodowała rozszerzenie zakresu oferowanych usług o inne części garderoby. W 1912 roku firma zakupiła dom nr. 1 przy Savile Row dołączając do ekskluzywnego grona lokalnych krawców. Pracownia stała się jedną z najlepszych w Londynie, a jej klienci byli najczęściej politykami lub członkami brytyjskiej arystokracji. W 1953 roku zakład zdobył jeszcze większy rozgłos po wykonaniu płaszcza dla królowej Elżbiety II. Innymi członkami rodziny królewskiej, obsłużonymi przez firmę, byli ojciec i dziadek królowej Elżbiety – Grzegorz VI i Grzegorz V, Książę Karol oraz jego synowie, William i Harry. Krawcy Gieves & Hawkes uszyli garderobę również dla członków dworu w Danii, Norwegii, Grecji, Rumunii, Etiopii, Lesotho, Jordanii, Iraku, Malezji i Tajlandii. Dom nr. 1 przy Savile Row do dzisiaj pozostaje główną siedzibą firmy. (+)

Główna siedziba firmy krawieckiej Gieves & Hawkes przy Savile Row.

13. Pracownia krawiecka Henry Poole & Co

James Poole otworzył swój pierwszy sklep z lnianymi draperiami przy Brunswick Square w 1806 roku. Po jego śmierci w 1846 roku, jego syn Henry przejął stery w firmie. Dzięki sprawnemu zarządzaniu nowego własciciela renoma i międzynarodowy sukces firmy wkrótce zostały ostatecznie przypieczętowane. Reputacja Henry’ego na salonach Londynu wzniosła się na wyżyny w momencie, gdy z jego usług zaczął korzystać sam Napoleon oraz królowa Wiktoria. W 1865 roku Poole przeszedł do historii jako twórca pierwszego na świecie smokingu. Książę Walii, a przyszły król Edward VII, poprosił go o skrojenie ciemnogranatowego okrycia wieczorowego, które miał zamiar nosić podczas nieformalnych obiadów w swojej rezydencji w Sandringham. Wedle dostępnych źródeł historycznych był to prekursor i pierwszy w historii krawiectwa wykrój współczesnego brytyjskiego ‘dinner jacket’ nazywanego przez Amerykanów ‘tuxedo’. Henry zmarł w 1876 roku pozostawiając biznes swojemu kuzynowi, Samuelowi Cundey. Do tego czasu firma obsłużyła niemal każdą koronowaną głowę w Europie. Do najsławniejszych osób, które korzystały z usług zakładu należeli między innymi Charles Dickens, Car Aleksander III, Książę Otto von Bismarck, Buffalo Bill, Sir Winston Churchill i Charles de Gaulle. (+)

Henry Poole & Co przy Savile Row.

14. Kościół St George’s

Kościół wybudowany w latach 1721-1725 według projektu John’a James’a. Ze względu na swoją lokalizację w centrum Mayfair, był niegdyś popularnym miejscem do zawierania małżeństw wśród członków socjety. Ślub wzięli tutaj m.in. Premier Benjamin Disraeli, amerykański Prezydent Theodore Roosevelt i pisarka George Eliot. Na niedzielne msze do kościoła uczęszczał również kompozytor George Frideric Handel, który mieszkał na pobliskiej Brook Street. We wnętrzu świątyni znajdują się liczne drewniane tablice z listą byłych strażników parafii. Znaleźć tam można nazwiska brytyjskich arystokratów i członków elity politycznej kraju, jak również rycerzy w służbie Królestwa i oficerów armii brytyjskiej, niektóre z nich sprzed setek lat.

Kościół St George’s od strony Hanover Square.

15. Hanover Square

Jeden z trzech najważniejszych placów Mayfair wytyczony w 1713 roku, zaprojektowany jako centrum modnej dzielnicy mieszkaniowej dla przedstawicieli wyższych sfer. Większość pierwszych mieszkańców okolicy była powiązana z brytyjską armią. Obecnie zaledwie kilka z oryginalnych XVIII-wiecznych domów otaczających skwer pozostało nietkniętych. Reszta zabudowań wokół placu była wielokrotnie przebudowywana w różnych okresach historii. Współczesny Hanover Square jest prawie zupełnie skomercjalizowany. Swoje biura ma tutaj m. in. londyński oddział magazynu Vogue.

Zabudowa przy Hanover Square.

16. Berkeley Square

Podobnie jak Hanover Square, plac Berkeley Square stanowił niegdyś centrum arystokratycznej dzielnicy mieszkaniowej. Obecnie jedyną rezydencją prywatną jest dom numer 48, natomiast reszta zabudowań zajęta jest przez biura i siedziby korporacji. Po zachodniej stronie skweru pod numerem 44 znajduje się słynny Clermont Club, ekskluzywne kasyno popularne wśród śmietanki towarzyskiej stolicy. W piwnicy budynku mieści się z kolei Annabel’s, najdroższy i najbardziej luksusowy klub nocny w Londynie, założony w latach 60-tych XX wieku. Dom pod numerem 50 Berkeley Square jest uznany za nawiedzony przez ducha młodej dziewczyny, która popełniła samobójstwo na strychu budynku. Skwer w centrum placu znajduje się na liście zabytkowych parków Londynu. W 2008 roku jedno z jego drzew zostało określone jako najcenniejsze w Wielkiej Brytanii, ze względu na swoją wielkość i znaczenie historyczne. Sławnymi lokatorami przy Berkeley Square byli m.in. Horace Walpole, który mieszkał pod numerem 11 do swej śmierci w 1797 roku, Winston Churchill, który spędził dzieciństwo pod numerem 48, oraz współzałożyciel firmy Rolls-Royce – Charles Rolls, który urodził się w domu przy Berkeley Square w 1877 roku.

Oryginalna zabudowa przy Berkeley Square.

17. Avery Row & S Molton Lane

Uliczka Avery Row biegnie wzdłuż dawnego koryta strumienia Tyburn, który jest jednym z licznych dopływów Tamizy. W latach 20-tych XIX wieku w rejonie rozpoczęto prace budowlane pod kierownictwem Henry’ego Avery, w wyniku których strumień zabudowano i przekształcono w zakryty kanał ściekowy. S Molton Lane została po raz pierwszy oznaczona na mapie Londynu w 1746 roku pod nazwą Poverty Lane (ang. ścieżka ubóstwa). Obie drogi są przykładem ciasnych i  tanich dzielnic handlowych, często spotykanych w XVIII-wiecznej stolicy. Większość budynków po zachodniej stronie Avery Row stanowiły małe sklepiki odwiedzane przez lokalną służbę. Drugim, najpopularniejszym typem zabudowań były stajnie i wozownie dla powozów okolicznej elity z kwaterami dla służby na piętrze. Cała dzielnica Mayfair była podzielona na eleganckie, szerokie aleje z przestronnymi rezydencjami oraz wąskie zaułki zręcznie poukrywane za nimi. Ten oczywisty podział na arystokrację i służbę widoczny jest tutaj równie mocno, jak w innych ekskluzywnych dzielnicach Londynu, takich jak Belgravia, Knightsbridge czy St James’s.

Wejście na Avery Row od strony Brook Street.

18. George Handel Museum

XVIII-wieczny wirtuoz niemieckiego pochodzenia, George Frideric Handel, uczynił Londyn swoim domem w 1712 roku. 15 lat później otrzymał brytyjskie obywatelstwo i został mianowany nadwornym kompozytorem króla Grzegorza I. Handel wynajmował pokoje pod numerem 25 Brook Street przez 36 lat, aż do swojej śmierci w 1759 roku. Budynek mieści obecnie muzeum poświęcone jego życiu i twórczości. W tym miejscu kompozytor stworzył swoje najsłynniejsze utwory, w tym oratorium ‘Mesjasz’. Muzeum jest rozplanowane na 3 piętrach domu i organizuje regularne koncerty muzyki klasycznej w tym samym pokoju, w którym Handel występował niegdyś przed swoimi gośćmi. Podczas prac renowacyjnych w budynku wiele osób czuło obecność lub widziało duchy przemierzające dawne pokoje kompozytora. Ostatecznie organizatorzy wystawy postanowili sprowadzić katolickiego księdza do wykonania egzorcyzmów przed oficjalnym otwarciem w 2001 roku. W 2016 roku muzeum zostało rozszerzone o piętro sąsiedniego domu numer 23, które w latach 60-tych XX wieku było zamieszkane przez gitarzystę Jimi’ego Hendrix’a.

Fasada domu numer 25 Brook Street.

19. Claridge’s Hotel

Założony w roku 1812 jako niepozorny Mivart’s Hotel, w 1854 został zakupiony, a następnie rozbudowany przez małżeństwo Claridge. Z kolei w 1894 roku interes przeszedł w ręce właściciela grupy hoteli Savoy, który zachował dotychczasową nazwę Claridge’s. Dawny budynek został jednak zdemolowany i zastąpiony nowoczesną, wiktoriańską konstrukcją spełniającą najnowsze wymogi hotelarstwa – prywatne łazienki we wszystkich pokojach i dostęp do windy. Po I wojnie światowej Claridge’s przeżywał swoje złote lata ze względu na rodzimą arystokrację, której znaczna większość zrezygnowała z posiadania kosztownych rezydencji w stolicy. Podczas II wojny światowej hotel gościł dwór Królestwa Jugosławii na wygnaniu. Król Jugosławii Piotr II z żoną spędzili większość wojny w pokojach Claridge’s. Podobno na życzenie monarchy apartament 212 został oficjalnie uznany za część Jugosławii na jeden dzień po to, aby następca tronu Książę Aleksander urodził się na ojczystej ziemi. Niestety nie istnieje żaden oficjalny dokument potwierdzający tę pogłoskę. Inna popularna historia związana z hotelem dotyczy Szmula Zygielbojma – Żyda polskiego pochodzenia, członka rządu Polski na wygnaniu, który spotkał się w hotelu z przedstawicielem amerykańskich służb specjalnych w maju 1943 roku. Zygielbojm starał się przekonać aliantów, aby zbombardowali linie kolejowe nazistów prowadzące do obozów koncentracyjnych. Niestety przedstawiciel CIA poinformował Zygielbojma, że Roosevelt postanowił nie angażować sił wojskowych w pomoc Żydom. Następnego dnia Szmul popełnił samobójstwo zostawiając list, w którym gorzko wyrzucał aliantom przymykanie oczu na masowe ludobójstwo.

Fasada hotelu Claridge’s przy Brook Street.

20. Ukrainian Catholic Cathedral

Zgromadzenie Free Chapel założone w 1148 roku regularnie spotykało się w katedrze na coniedzielne msze. Członkowie wspólnoty stopniowo przenieśli się w okolice Mayfair w XIX wieku z terenów otaczających Tower of London. W latach 60-tych XX wieku w okolice katedry zaczęła napływać mniejszość ukraińska, która z czasem wyparła wcześniejsze zgromadzenie i przejęła pieczę nad kościołem. Pierwsza duża grupa Ukraińców osiedliła się w Londynie po II wojnie światowej. Większość przyjezdnych stanowili żołnierze, którzy nie chcieli powrócić do ojczyzny z powodu represji reżimu komunistycznego wobec ukraińskiego kościoła ortodoksyjnego. Po rozpadzie Związku Radzieckiego w 1991 roku Ukraina odzyskała niepodległość, co spowodowało dalszy napływ imigrantów do Londynu, tym samym powiększając grono wiernych uczęszczających na msze do katedry.

Fasada Ukraińskiej Katedry Katolickiej od strony Brown Hart Gardens.

21. Brown Hart Gardens

Ogrody w stylu włoskim zaprojektowane przez Stanley’a Peach’a w 1903 roku, zostały wybudowane na dachu stacji elektrycznej. Ogrody stanowią część majątku Grosvenor Estate i często wykorzystywane są do organizacji darmowych koncertów muzyki klasycznej oraz przedstawień teatralnych pod gołym niebem.

Ogrody włoskie Brown Hart Gardens.

22. Grosvenor Square

Imponujący plac Grosvenor Square został wytyczony około 1721 roku jako centrum luksusowej dzielnicy mieszkaniowej przeznaczonej dla arystokracji. Architekci pracujący nad tutejszymi domami mieli za zadanie stworzyć przestronne wille wraz z przybudówkami i stajniami na tyłach, przeznaczonymi dla dużej ilości służby. Do lat 70-tych XVIII wieku większość Mayfair została zabudowana w podobny sposób, a napływający mieszkańcy ukształtowali charakter socjalny dzielnicy, który utrzymał się bez większych zmian przez następne 200 lat. Plac Grosvenor Square oraz odchodzące od niego aleje pozostawały najdroższymi adresami stolicy, zamieszkałymi przez magnatów, polityków i osobistości salonowe. Okolica ta była esencją wszystkiego, co modne i wykwintne. Grosvenor Square do dzisiaj pozostaje największym placem publicznym w stolicy. Niestety dawna zabudowa gregoriańska znikła niemal zupełnie w XX wieku, zastąpiona przez nowoczesne budynki ambasad, urzędów i hoteli. (+)

Współczesna zabudowa wokół Grosvenor Square.

23. Była ambasada USA

Budynek zaprojektowany przez Eero Saarinena i ukończony w 1960 roku, zajął całą zachodnią stronę Grosvenor Square. W późnych latach 60-tych na placu przed ambasadą odbywały się liczne protesty przeciwko interwencji Amerykanów w Wietnamie. Podczas jednej z demonstracji na teren urzędu wtargnęło ponad 8 tys. osób z czego 200 zostało aresztowanych. Była to jedyna ambasada USA na całym świecie, która została wybudowana na ziemi nie należącej do rządu Stanów Zjednoczonych. Kiedy prezydent Kennedy zaczął wywierać nacisk na Księcia Westminsteru, aby sprzedał własność Amerykanom, głowa rodu Grosvenor zaproponowała wymianę nieruchomości. Książę zgodził się na oddanie Grosvenor Square w zamian za posiadłości ziemskie należące niegdyś do rodu na terenie Ameryki, które zostały skonfiskowane przez rząd USA po amerykańskiej wojnie o niepodległość. Oferta została odrzucona i w 2008 roku ogłoszono, że ambasada USA zostanie przeniesiona w okolicę Nine Elms po południowej stronie Tamizy. Tutaj rząd amerykański bez problemu otrzymał zezwolenie na zakup ziemi pod inwestycję. Budynek byłej ambasady przy Grosvenor Square został tymczasem sprzedany inwestorowi z Kataru i jest obecnie adaptowany pod luksusowy hotel. 

Budynek dawnej ambasady USA przy Grosvenor Square.

24. Mount Street

Jedna z pierwszych ulic wytyczonych w majątku rodu Grosvenor, która w krótkim czasie stała się najszykowniejszą i najmodniejszą ulicą handlową Mayfair obok Bond Street. W czasach wiktoriańskich Mount Street była znana zwłaszcza ze swoich eleganckich kawiarni i cukierni. Sprzedawano tutaj również porcelanę, luksusowe wyposażenie domów oraz wysokiej jakości produkty spożywcze. Do dzisiaj Mount Street pozostaje jedną z najelegantszych arterii handlowych centralnego Londynu, a jej sławne restauracje przyciągają licznych celebrytów i artystów.

Wiktoriańska zabudowa przy Mount Street.

25. Kościół jezuicki przy Farm Street

Neogotycki kościół oddany do użytku przez zgromadzenie Jezuitów w 1849 roku. Jeden z najbardziej atmosferycznych kościołów Londynu, ukryty w bocznej uliczce odchodzącej od Mount Street. W XVIII wieku w miejscu dzisiejszego numeru 103 Mount Street, a niedaleko na północ od kościoła, stał niegdyś przytułek parafialny. Dowód na to, że nawet w czasach największego rozkwitu, arystokratyczne Mayfair nie było wolne od nędzy.

Kościół jezuicki przy Farm Street widziany od strony Mount Street Gardens.

26. Mount Street Gardens 

Począwszy od 1723 roku tereny dzisiejszego parku Mount Street Gardens służyły za cmentarz podległy kościołowi St George’s przy Hanover Square. W latach 50-tych XIX wieku uchwalono jednak nowe prawo, na mocy którego cmentarze w centralnym Londynie miały zostać zamknięte ze względu na zagrożenie zdrowia okolicznych mieszkańców. W czasach wiktoriańskich powszechnie wierzono, że zły stan przepełnionych cmentarzy i nieustanne odkopywanie starych pochówków w celu tworzenia nowych, uwalniało chorobotwórcze gazy z rozkładających się ciał, które następnie zatruwały okolicznych mieszkańców. Do 1889 roku usunięto więc wszystkie stare nagrobki i wytyczono alejki dzisiejszego parku.

Park Mount Street Gardens.

27. Grosvenor Chapel

Kaplica została zaprojektowana na zlecenie rodziny Grosvenor w 1730 roku i ukończona w ciągu następnych 12 miesięcy. W czasach II wojny światowej żołnierze amerykańscy stacjonujący w Londynie masowo przychodzili tutaj na coniedzielne nabożeństwo. Na mszy niejednokrotnie widywano także generała Eisenhowera. Kaplica zachowała swoje amerykańskie koneksje również po zakończeniu wojny ze względu na bliskość amerykańskiej ambasady przy Grosvenor Square.

Grosvenor Chapel widoczna od strony Aldford Street.

28. Latarnia uliczna przy 2 Audley Square

Ta z pozoru zwyczajna latarnia była niezwykle ważnym miejscem dla rosyjskich szpiegów podczas Zimnej Wojny w latach 50-tych XX wieku. Tajni agenci przekazywali sobie informacje na skrawkach papieru ukrywanych we wnęce u podstawy latarni. Czasami na słupie pojawiała się również liczba 8 narysowana kredą, co oznaczało rozpoczęcie tajnej operacji na terenie Londynu. 

Latarnia uliczna przy Audley Square.

29. Kasyno Crockfords

Jeden z najbardziej ekskluzywnych zakładów hazardowych w Londynie z międzynarodową klientelą zaliczającą się do grona najbogatszych ludzi na świecie. Chociaż kasyno przy Curzon Street korzysta z nazwy Crockfords, nie ma ono nic wspólnego ze słynnym klubem dla gentlemanów założonym w dzielnicy St James’s w 1828 roku przez sprzedawcę ryb Williama Crockforda. Historia tego niepozornego handlarza była bardzo znana w wiktoriańskim Londynie. Jego naturalny talent do gry w karty pozwolił mu na zebranie wystarczającej ilości pieniędzy do tego, aby kupić, a następnie wyburzyć 4 sąsiadujące ze sobą domy i wybudować w ich miejscu jaskinię hazardu. Crockford przeszedł na emeryturę w 1840 roku jako milioner, a jego legendarne kasyno zamknięto w 5 lat później. Nie wszyscy goście odwiedzający współczesny przybytek przy Curzon Street cieszą się porównywalnie dobrą passą. We wrześniu 1999 roku stały bywalec Kerry Packer przegrał tutaj ponad £11 milionów, pobijając tym samym wcześniejszy rekord greckiego milionera Franka Saracakis, który stracił w Crockfords nieco ponad £6 milionów.

Wejście do kasyna Crockfords przy Curzon Street.

30. Shepherd Market

Począwszy od XVI wieku rejony dzisiejszego Shepherd Market były odwiedzane przez masy gawiedzi ściągającej do okolicy na coroczny jarmark. Z biegiem lat wydarzenie to zakorzeniło się w świadomości Londyńczyków tak mocno, że angielskie określenie ‘jarmark majowy’ (ang. may fair) przetrwało w nazwie dzielnicy do dzisiaj. Organizowano tutaj pokazy szermierki, występy żonglerów oraz walki bokserskie na gołe pięści. Okoliczne domostwa często służyły za tło sceniczne dla aktorów, a okienne parapety za improwizowaną scenę dla teatrzyków kukiełkowych. Stoły do gier hazardowych oraz stoiska z kiełbaskami wyrastały tuż obok kramów z inwentarzem. W czasie rządów Grzegorza I (1714 – 1727) jarmark majowy zaczął stopniowo popadać w niełaskę. Pospolite i często wulgarne rozrywki zachęcały do odwiedzin nieprzyjemny, ordynarny tłum. Frywolność obyczajów towarzysząca bazarowi ściągała na zabawę zastępy opryszków, kieszonkowców, a także prostytutek. Zawzięta kampania społeczna prowadzona przez okolicznych arystokratów doprowadziła do wydania całkowitego zakazu organizacji zabawy. Lokalny architekt Edward Shepherd został poproszony o sporządzenie planu zabudowy miejsca, w którym od ponad 200 lat organizowano haniebne widowisko. Dzisiejszy Shepherd Market nazwany na jego cześć, został ukończony około 1746 roku. (+)

Wejście na Shepherd Market od strony Curzon Street.

31. Geo F. Trumper

Zakład fryzjerski dla mężczyzn założony w XIX wieku, który po dziś dzień obsługuje kolejne pokolenia londyńskich dandysów. Zabytkowe wnętrze podzielone jest na prywatne kabiny wykonane z mahoniu, które zachowały się od czasów wiktoriańskich. Zakład cieszy się nieposzlakowaną opinią także na dworze Elżbiety II, która przyznała mu królewską gwarancję jakości usług. Tradycyjne golenie brzytwą z zestawem gorących ręczników można zamówić już za £40.

29
Wiktoriańska fasada Geo F. Trumper przy Curzon Street.

Ryba

2 Comments

Dodaj komentarz